پائیز برگ ریزان

هیچ زمستانی طولانی نیست،حتی اگر همه شبهایش یلدایی باشد.

بهار می آید،با سماجت از پشت جوانه ها بر شاخه های ترد یاس،چسبیده به پای نازک

پرنده ای بر شاخه خشک و در بازی انگشتان دخترک در آب تنگ ماهی قرمز و در

نجوای ناودان بر آسفالت شکسته پیاده روهای شهرمان.

بهار با همه جلوه های حیاتش می آید تا به زیستن سرمازده و زمستانی با شکوه زندگی

ببخشد. در واپسین لحظه سال یادمان نرود قول و قرارهایمان با خودمان،اگر پیام مهر

ودوستی داریم هر چه زودتر فریادش بزنیم.

من شکایت دارم از روزی که دنیا آمدم

بی خبر بی میل خود تنها به اینجا آمدم

بی خبر زندانی دنیا شدم آخر چرا؟

من مگر گفتم خدا میخواهم این ویرانه را

خدایا

چون ماهیان که از عمق و وسعت دریا بی خبرند،

عظمت وژرفای عشق تو را نمی شناسم

فقط می دانم،

که معبود این دل خسته هستی و اگر دیده از من بر گیری

                                                خواهم مرد...